Fernando Adam

Fernando_Adam_profielfoto
FERNANDO ADAM
1955, Caracas, Venezuela

Fernando Adam woont en werkt tegenwoordig in Barcelona. Hij is geboren in Caracas (Venezuela) in 1955 en studeerde kunst en vormgeving aan het Instituto Neumann. Hij heeft zijn artistieke studie aangevuld met professionele ervaring in de industriële vormgeving en met het uitvoeren van timmerwerk, invloeden die we terug kunnen zien in de vroege stadia van zijn artistieke werk. Door industriële verf op houten ondergronden aan te brengen met verschillende technieken, streeft Adam ernaar -in zijn eerste serie van Objetos Límite (grensvoorwerpen)- om de grenzen van het schilderij als constructie te verkennen. Hetzelfde voorwerp wordt later in zijn tweedimensionale werk de ondergrond voor een dialectische relatie met de picturale ruimte.
Van zijn oorspronkelijke schilderijen, gekarakteriseerd door een gewichtloze spanning tussen abstracte omgeving en drijvende voorwerpen, evolueert Adam naar een meer representatieve opzet waar het huis -als hoofdthema- de locus wordt voor het analyseren van persoonlijke concepten zoals identiteit, ontheemding en temporaliteit. Met de creatie van denkbeeldige perspectieven worden zowel de stoel, de tafel, de trap, het raam of de deur een stabiele aanwezigheid in een huiselijke ruimte waar vanuit de buitenwereld geobserveerd kan worden. Maar tegelijkertijd wordt het huis ook een mutant en onvoltooid voorwerp, drijvend in een steeds veranderend landschap, om essentiële humane vraagstukken en de zin van het bestaan ter discussie te stellen.
In zijn meest recente werk gaat Adam verder met zijn verkenning van deze constructieve eigenschappen. Het oppervlak van het doek is in fragmenten opgebroken om een gevoel te creëeren van iets wat in het midden hangt tussen twee en drie dimensies. De compositorische waarden van licht, gewicht en evenwicht die we terug kunnen vinden in zijn geraffineerde picturale techniek zijn duidelijk aanwezig in de samenstelling van de verschillende componenten. Het schilderij als voorwerp wordt dan een raamwerk met als doel de uiteen gedreven stukken bij elkaar te houden. Maar de dialectische spanning, gecreëerd tussen representatie en materialiteit in het werk, lijkt maar één enkel ogenblik vast te leggen, een tegenwoordigheid opgebouwd uit verschillende dimensies van de werkelijkheid. Dit heen en weer spel in de kijker's observatie van het huis als een ongebonden voorwerp, maar ook als architectonisch omhulsel omgeven door een landschap, creëert een tweeledig beeld van een voortdurend spel tussen binnen en buiten, aanwezigheid en afwezigheid, insluiting en uitsluiting.
 

© 2019 by Villa del Arte Galleries

Contemporary Art Gallery in Barcelona | Amsterdam